Preventie
De moderne geneeskunde begint meer en meer een preventieve geneeskunde te worden. Ook inzake borstkanker is hier de laatste jaren, met de ontdekking van het BRCA-gen, een shift gekomen naar preventie. Ondertussen zijn meerdere genen ontdekt alsook meerdere risicofactoren beschreven. Afhankelijk van beide kan een gepersonaliseerde screeningsstrategie gekozen worden. Het is daarom belangrijk om deze risico- en genetische factoren te begrijpen.
Diagnose
Ik kreeg de diagnose kanker... Deze website is een portaal die u en uw naasten zal helpen om persoonlijke informatie en antwoorden te vinden voor uw probleem.
Deze website moet een houvast en steun zijn voor patiënten op weg naar herstel en een beter leven.
Het "Diagnose" gedeelte van onze website is opgesteld in twee belangrijke delen. Ten eerste zorgen we in "Anatomie en Fysiologie" voor een basiskennis van de borst. In het tweede deel "Tumoren en aandoeningen" gaan we dieper in op alles wat met aandoeningen van de borst te maken heeft.
Verder wensen wij vrouwen te informeren die zich afvragen of zij wel een borstprobleem hebben, maar daarvoor nog niet onmiddellijk hun arts willen consulteren. Kennis en informatie kunnen dikwijls een onmiddellijke geruststelling betekenen indien de vrouw zelf in staat is het probleem te onderkennen en inziet dat hier geen specifieke behandeling voor noodzakelijk is. Anderzijds trachten we ook vrouwen te informeren bij wie wel degelijk een ernstig borstprobleem is vastgesteld, zoals bijvoorbeeld een kwaadaardige aandoening, en die goed voorbereid naar hun arts willen stappen.
Behandeling
Bij de behandeling van een borstkanker hoort meteen ook een keuze gemaakt te worden rondom de reconstructie. Er is geen fundamenteler doel van onze Stichting dan deze awareness bij de patiënten en oncologische chirurgen te brengen. Door vooraf een geïnformeerde beslissing te nemen, blazen we geen bruggen op voor een latere reconstructie zonder hierbij het oncologische aspect uit het oog te verliezen. Uiteraard primeert de overleving en zal de beslissing van de oncologische chirurg altijd voorgaan.
Op de pagina "Beslissen" staat alle informatie die u kan verwachten tijdens een eerste consultatie alvorens u de tumor laat verwijderen. Deze pagina is zeer uitgebreid en uw plastisch chirurg zal enkel die informatie vermelden die voor uw persoonlijke situatie toepasbaar is.
"Verwijderen van de tumor" vertelt het verhaal van de operatie zelf. Dit is de belangrijkste operatie want een goede wegname van de tumor is en blijft het belangrijkste. We leiden u door de verschillende vormen van wegname. Deze beslissing wordt vaak voor u genomen door een multidisciplinair team van oncologen, radiologen, pathologen, radiotherapeuten, borstverpleegkundigen, gynaecologen, oncologische chirurgen en plastische chirurgen.
In het deel "Borstreconstructie" staat alle informatie en illustratie van de verschillende soorten reconstructie met bijhorende stappen.
Revalidatie
Wie behandeld is voor kanker heeft vaak een lange periode nodig om te herstellen.
Kanker is een ingrijpende ziekte met een zware behandeling. Vaak kampen mensen nadien met psychosociale en/of lichamelijke problemen zoals stress, angst, extreme vermoeidheid, pijnlijke gewrichten, een verminderde conditie, lymfoedeem… Dit kan een grote invloed hebben op het algemeen welzijn.
Er zijn revalidatieprogramma’s die worden aangeboden door de meeste ziekenhuizen. We behandelen hier een aantal grote thema’s.
Quality of life
De levenskwaliteit is een belangrijke factor bij het omgaan met borstkanker. Daarom is het belangrijk om coping-mechanismen te vinden die werken, en die zullen van patiënt tot patiënt verschillen. Voor sommigen kan dat zijn: plezier vinden in activiteiten die zij voor de diagnose deden, tijd nemen om te genieten, vrijwilligerswerk doen, lichaamsbeweging... Van het grootste belang is dat studies hebben aangetoond dat het accepteren van de ziekte als een deel van iemands leven een sleutel is tot effectieve verwerking, evenals het focussen op mentale kracht om de patiënt in staat te stellen verder te gaan met het leven. In dit gedeelte behandelen we enkele onderwerpen die patiënten tijdens en na de behandeling ervaren en geven we informatie om deze aan te pakken.
Blog 16 Pia Naber / Mylene van Irsel - ontslag
18 February 2026 in NieuwsInborst || ontslag || bekentenis
Blog Mylene van Irsel - 18/02/2026
Helen Dowling Instituut, centrum voor psycho-oncologie
Naam: Pia Naber
Datum aanmelding: 05-01-2023
Aanmeldreden: Angst en levensvragen na doormaken van borstkanker
In behandeling bij: Mylene van Irsel, gezondheidszorgpsycholoog
Inborst
Pia heeft de rapportages opgevraagd van haar dossier (dit was net voor de tijd van de digitale dossiers). Dat doet vrijwel niemand en ik ben gewend geraakt aan weinig gestructureerd en te uitgebreid (sinds de overgang extra nodig) schrijven om voor mezelf de lijn vast te houden. Niet zozeer om de client behulpzaam te zijn, eerlijk gezegd. Hoe dan ook, ik stuur ondanks verzoek van het secretariaat om het enigszins te ordenen, de hele uitdraai ongezien op. Tot mijn stomme verbazing en grote vreugde krijg ik van Pia deze reactie: “Wat een cadeau! Jij kan dus schrijven. Zullen we een boekje maken?”. Ik stuur terug: “Count me in”.
Ontslag
Niet zo lang geleden diende Pia haar ontslag in als patiënt. Bij momenten maak ik die overweging ook maar dan met betrekking tot mijn werk. Om boswachter te worden (of schrijver;)). Ik heb er een paar redenen voor.
Ten eerste: Ik word met regelmaat bang van wat ik hoor. Ik heb als kind in het ziekenhuis gelegen en alhoewel dat nooit levensbedreigend is geweest, lijk ik daar een angst voor lichamelijke klachten aan over te hebben gehouden.
Ten tweede: De impact van kanker krijgen, vind ik onnavolgbaar groot en gaat me enorm aan het hart, soms tot brekens toe. Want:
Dromen waar een vitaal lijf voor nodig is, spatten voor onbepaalde tijd uit elkaar. Het fysieke herstel leidt met vallen en opstaan tot een vraagteken-achtig nieuw normaal.
Ver-werken is hard-werken. Door emoties, herinneringen, foto’s en tijdlijnen heen. Het is een eer om er getuige van te zijn, en een zoektocht naar hoe ik kan meeleven vanaf een gepaste nabijheid die me afstandelijk maakt noch overspoelt.
Allerlei relaties hebben onder druk gestaan van mantelzorg, angst, machteloosheid en veranderde agenda’s. Verbondenheid wisselt zich niet zelden af met verwijdering. En dat vind ik pijnlijk om te zien.
Oh ja, na verloop van (ziekteverzuim-)tijd komen je baan en financiën in het gedrang.
Ten derde, terugkomend op ‘onnavolgbaar’. Wat weet ik er nou van? Ik weet niet hoe het is om kanker te hebben. Wel hoe het is om emoties te hebben. Ook om een zieke partner te hebben (gehad). Maar goed, dat is allemaal anders dan dat het jezelf betreft. In zekere zin zit de expert in de kamer altijd tegenover me. Dat maakt nederig, en onzeker.
Bekentenis
Ik heb nog een vierde reden om mijn ontslag te overwegen.
Ik loop met Pia in het bos. Ze voelt zich dankbaar. Ze vertelt over de fijne gesprekken met haar man, de levendigheid van de kinderen, een vakantie met een vriendin, de verbouwing van de boerderij, de overvloed van hun levensfeest. Ze is blij met de innerlijke en financiële ruimte om te creëren wat bij haar past.
In mij gebeuren twee dingen.
Ik denk: ik wil ook een boerderij.
Ik dwaal af naar het verhaal van mijn 34-jarige cliënte. Zij is na haar ziekte ontslagen. Haar partner verliet haar tijdens het ziekteproces. Ze moet met veel minder inkomen dezelfde kosten opbrengen voor haar te vochtige huis waar ze samen gewoond hebben. Ze draagt geen rokjes vanwege de littekens op haar been. Ze heeft zich teruggetrokken uit haar vriendenkring en er zijn dus geen feestjes. En haar kinderwens zal onvervuld blijven.
Ik ben met mijn aandacht minder bij Pia dan ik zou willen.
Ik verwijt mezelf een ontevreden mens te zijn, en een slechte therapeut.
Gelukkig ben ik minder (lang) streng dan vroeger.
En als mijn oordelen luwen, dan weet ik het weer:
Ik neem mijn kanttekeningen erbij.
Ik ben gewoon mens.
Ik denk aan het liedje van Wende Snijders
‘Ik ben hier, zoals ik ben, met alle glans en rafelranden.
Mijn manier van houden van’
Ik word weer eens geen boswachter.
Mylene